Ceutako tentsioak, sute lazgarriak, herrietako jaiak eta, bai, gizonezkoen Espainiako selekzioak irabazitako Munduko Txapelketa. Garaipen horrek panorama berri bat utzi digu gure kaleetan: euskal herritar ugari Espainiako elastikoa erabateko naturaltasunez janzten.
Oyarzabalen, Simonen eta enparauen kirol-arrakastak atxikimendu anitz azaleratu baditu ere, ustezko normalitate horren itzalean egiturazko gatazka ezkutatzen da. Espainiako taldearen nagusitasuna euskal selekzioaren ofizialtasuna ukatzearen ondorio zuzena ere bada. Espainiako Federazioak sistematikoki oztopatu du gure aitortza: erakusgarri dira Villarrek UEFAn inposatutako murrizketak zein Rubialesek gure eskaera zapuzteko jarritako trabak.
Konbentzituta nago XXI. mendeko euskalduntasunak irekia izan behar duela, eta ez dela lausotzen kanpoko elastiko bat janzteagatik. Hala ere, elkarbizitza horrek ezin du gure nazio-ordezkaritzarako eskubidea estali. Euskal nortasuna defendatzea aniztasuna onartzean datza, nazioartean dagokigun lekuari uko egin gabe.