Borroka, pobreziaren, injustiziaren eta berdintasun faltaren kontra. Borroka, patroien, agintarien eta zapaltzaileen kontra. Mundu hobeago bat amestu. Mundu justuago bat pentsatu. Esplotazio, bazterkeria eta errepresiorik gabeko gizarte berri bat.
Eta askok bizitza galdu zuten gerra krudeletan. Askok larrua utzi zuten ziega, lantegi eta herri ilunetan. Beste asko errepresaliatuak izan ziren, isilduak, jipoituak, mehatxatuak, baztertuak, seinalatuak, makurraraziak. Baina altxatu eta borrokan jarraitu zuten, landa eremu, herri eta hiriak beraienak eginez. Lantegiak, eskolak, instituzioak. Euren beldur eta kontraesanak onartuz. Borrokak zauriak uzten dituelako, zalantzak eta desadostasunak.
Izan ere, borrokan mantentzea ez da erraza. Botereak ez ditu eskubideak eta askatasunak oparitzen. Ez da bide gozoa. Batez ere, iraultzak amaierarik ez duelako.
Baina emakume eta gizon ausart haien borrokari esker, gaur egun arnasa hartzea bezain natural iruditzen zaizkigun eskubide eta askatasunak ditugu. Biltzeko, manifestatzeko, espresatzeko, nahi dugun eran bizi eta maitatzeko; bozkatzeko, grebarako, oporretarako, denontzat diren hezkuntza eta osasunerako. Besteak beste. Ez ditzagun gal.
Garai ilunak bizi ditugula pentsatzen badugu ere, gure aitona-amonei galdetzea besterik ez dago benetan garai ilunak zer diren jakiteko. Belaunaldi pare batek besterik ez gaitu egiazko totalitarismo kriminal batetik aldentzen. Une historiko labur batek bakarrik bereizten gaitu gosetik, analfabetismotik, errepresiotik, berdintasun eta aukera faltatik.
Ez dezagun ahaztu. Borroka egin zutelako, gara.
Ederrak bezain hauskorrak diren ametsek borrokaren gasolina behar dute. Ez dezagun lortutakoa galdu.