"Traba egiten zuen", diote. Hostoez kexu, espaloia apur bat altxatuta, itzal gehiegi omen. Eta urteetan hazten egon dena ordu gutxitan desagertu da. Egia da zuhaitzek lana ematen dutela, baina kentzen dutena baino askoz gehiago ematen dute. Itzala dira asfaltoak erretzen duenean. Aire garbiagoa. Zementu artean bizitza pixka bat. Eta hori ez da erraz ordezkatzen. Ez ditugu zuhaitzak galdu nahi, erosotasun hutsagatik. Irtenbideak, elkarrizketa eta oreka nahi ditugu. Zuhaitz bat desagertzen denean, ez da ikuspegia bakarrik aldatzen: tenperatura, giroa eta leku bizi batean gauden sentsazioa ere aldatzen dira.
Horregatik, landatu dezagun zuhaitz berri bat. Zuhaitz gazte bat, tamaina txikiagokoa, hiri-ingurunerako egokiagoa, itzala emango duena baina gehiegi haziko ez dena. Espezie egokia, sustrai kontrolatuekin eta mantentze-plan batekin, bere funtzioa beteko duena, inor molestatu gabe. Bat kendu bada, ez dadila hutsunea hutsik geratu. Bizitza berriak bete dezala. Zuhaitz bat galtzea mingarria da; baina ondoren ezer ez egitea, are mingarriagoa.