Miriam Garlok gogorarazi zigun pertsona gorrek badutela euren ahotsa, eta ahots horrek ez duela zertan ahozkoa izan. Gainera, komunikazioaren garrantziaz ere egin zuen berba.
Hori da, hain zuzen ere, egunero bizi dugun errealitatea: ahotsa duten pertsona guztiak –ahozko ahotsa izan edo ez– ez dira beti entzunak izaten. Gure aniztasunarekin koherentea izango den herri bat izatera iritsi nahi badugu, guztion ahotsak entzun behar ditugu. Horretarako, parte-hartzerako espazioak irekitzea beharrezkoa izango da. Inork ezin du beste baten izenean hitz egin.
Hala, herritarrok ditugun arazoen irudi errealagoa izatea beharrezkoa da… baina herritar guztiena. Horregatik, beharrezkoa da ahots propioa duten guztiak entzutea eta haiek entzun ahal izateko behar diren laguntzak, babesak edota baliabideak bilatzea.