Eta, hala ere, une horretatik aurrera, beste bizitza bat zaintzen ikasten dugun bitartean… atsedenik gabe, trantsiziorik gabe eta, askotan, babes sarerik gabe egon ohi gara.
Amatasuna gorputzaren ahulezian jaiotzen da, baina emakumeok daukagun botere hau ere ez da askotan aitortzen.
Erditu ondoren, gorputza irekita dago, barrutik zauritua, eta bere lekua bilatzen. Hala ere, amaren gorputza bere boteretik berehala bihurtzen da elikadura, babesa eta oreka.
Haur bat jaiotzen denean, zaintzen dagoen emakumeari eusteko, babes-sare bat ere sortu beharko litzateke.
Baina amatasunak badu bere indar propioa: bizitza berri bat haztearekin batera, emakumeok ere gure burua berriro eraikitzen dugulako. Zaintzak loturak sortzen ditu, eta lotura horietan komunitatea ehuntzen da.
Horregatik, amatasuna ez da gorputzaren mugan oinarritzen den esperientzia… harremanen, elkartasunaren eta bizitza partekatuaren iturria baizik.