Benetako integrazioa ere ezin da ulertu alde bakar baten egokitzapen gisa. Benetan integratzailea den gizarte batek errespetua, elkarrizketa eta bi aldeen erantzukizuna behar ditu.
Horrek, gainera, norberaren komunitateari barrutik begiratzea ere eskatzen du. Komunitate musulmanaren kasuan, fedea askatasunez bizitzeko eskubidea defendatu behar dugu, baina baita pertsona bakoitzak fede hori bere erara interpretatzeko, zalantzan jartzeko edo, besterik gabe, ez praktikatzeko duen eskubidea ere, bazterketarik, presiorik edo diskriminaziorik jasan gabe.
Erlijio-askatasuna eta berdintasuna ez dira elkarren aurkako balioak. Aitzitik, biak batera babestu behar dira. Inongo sinesmenek ezin dute justifikatu emakumeen, pertsona homosexualen, erlijio bat uzten dutenen edo beren espiritualtasuna beste modu batean bizitzea erabakitzen dutenen aurkako diskriminazioa.
Horregatik, integrazioaz hitz egiteak elkarrekikotasunaz ere hitz egitea eskatzen du. Kontua ez da inolako erlijiorik baztertzea, baizik eta pertsona guztiek sinesteko, ez sinesteko, zalantzan jartzeko eta beren usteen arabera bizitzeko aukera izango duten bizikidetza eraikitzea, betiere besteen eskubideak eta askatasunak errespetatuz.
Tolerantziak ez du esan nahi dena kritikarik gabe onartzea. Besteak guk bezainbeste eskubide duela existitzeko, pentsatzeko eta askatasunez bizitzeko aitortzea esan nahi du.
Tolerantzia benetan bi noranzkokoa denean soilik hitz egin ahal izango dugu benetako integrazioaz.