Badira denoi beldurra ematen diguten eremuak: heriotza, osasun mentala, dolua. Isilarazitako hitzak. Bazterretan utzitako esperientzia eta sentipenak. Duela bi hilabete, lagun maite batek bere buruaz beste egin zuen. Duela bi aste, beste lagun baten bikotekideak ere bai. Denbora tarte labur horretan, isiltasuna loditu egin da, eta harekin batera galdera asko sortu dira: zer egiten dugu minarekin? Zer leku egiten diogu besteen sufrimenduari? Zaintza kolektiboari? Nola bihurtu dugu dolua bakarkako ariketa, isilean egin beharrekoa? Nola ikasi dugu aurrera jarraitzen, ezer gertatu ez balitz bezala, produktibitatea eten gabe (lanera beti joan behar garelako, noski), mina barruan gorderik?
Inoiz baino gehiago, erritual gehiago behar ditugu. Dolu indibidual eta kolektiboak bizitzeko aukerak eta lekuak. Gorputzak elkartu, hitzak eta emozioak partekatu, dolua elkarrekin egiteko. Bada garaia ere osasun mentalaren inguruan eraiki ditugun hormak eta aurreiritziak eraisteko, beldurra ematen digunari —eta digunei— begietara so egiteko, onartzeko. Batez ere, sufritzen dutenei benetan entzuteko.