Une zehatz horretan, etxeak ohiko bizileku izateari uzten dio, denboran etendako santutegi bihurtzeko. Berreskuratzerik egongo ez dela jakinda, pertsona maite bat zaintzeak errotik aldatzen du orduen, minutuen eta hitzen pertzepzioa.
Hasieran, buruak uko egiten dio. Bigarren iritzi bat bilatzen da, urrutiko entsegu kliniko bat edo mirari estatistiko bat. Baina errealitatea bere pisu atzeraezinarekin finkatzen denean, errutinak ia kadentzia liturgikoa hartzen du: analgesiaren administrazio zorrotza, larruazalaren zaintza, ezpainak gasa epelekin hezetzea eta aldez aurretik abisatu gabe erritmoz aldatzen den arnasketaren etengabeko zaintza. Etengabeko beila horretan, zaintzaileak ahotsik gabeko hizkuntza berri bat deszifratzen ikasten du. Begirada finko batek, sorbaldetako tentsioak edo burko bat egokitzerakoan egindako hasperen arin batek iraganeko edozein elkarrizketak baino gehiago komunikatzen dute.
Heriotzaren itxaronaldiak aurretiazko dolu nahasgarria sortzen du. Oraindik hor dagoen, bere besaulkian eserita edo ohean etzanda dagoen norbait galtzearen mina da. Jada gertatuko ez diren elkarrizketengatik negar egiten da, bere esku beroari oraindik helduta. Aitortzeko zaila eta mingarria den anbibalentzia bat sortzen da: gorputz maite horrek bere agoniaz atseden har dezan nahiak elkarrekin dirau, bere joanak utziko duen erabateko hutsunearen aurreko izu urragarriarekin.
Hala ere, muturreko zaurgarritasun horren erdian intimitate ezezagun bat loratzen da. Egunerokotasunaren urgentzia –laneko presak, familiako erresuminak, harrokeria materialak– erabat desegiten da. Funtsezkoa dena baino ez da geratzen. Ohe ondoan isilik esertzea, elkarrekin musika-pieza zahar bat entzutea edo argazki-albumak ahots apalean errepasatzea ekintza sakratu bihurtzen dira. Hiltzen laguntzea da, azken batean, gizaki batek eskain dezakeen maitasun-ekintzarik zorrotzena eta eskuzabalena: ertzean irmo mantentzea bestea lainoan barneratzen den bitartean, bere agurrean bakarrik ez dagoela ziurtatuz.