Idazle askok aitortu dute beldurra dela bidelagunik fidelena.
Bada beldur mota bat lagungarria dena: adi egotera behartzen zaituena, akatsetatik babesten zaituena. Arazoa dator beldurra paralizazio bihurtzen denean. Beldurrak sormena itotzen badu, gure mundua txikiagotu egiten da. Ausardia ez da beldurrik ez izatea, beldurra izan arren aurrera egitea baizik. Literaturan sarri ikusi dugu: nola bihurtu barne-izuak hitz, nola eman forma ikusezina den horri.
Beldurra ez da norbanakoaren sentipen bat soilik; gizarteak kontrolatzeko tresna boteretsua da; krisi ekonomikoak, gerra hotsak eta aldaketa teknologiko azkarrak beldurraren hazitegi bihurtu dira.
Beldurrak mugatu egiten gaitu, hormak eraikitzen ditu gure eta bestearen artean. Zer gertatzen da beldurra bihurtzen denean gure bizitzako iparrorratz bakarra? Beldurraren kontrako antidotorik onena elkartasuna eta pentsamendu kritikoa dira; beldurra onartzea bai, baina hari aginte-makila ez ematea.