Gurdiaren barruan, 30 lagunen aurrean egiten duten hogei minututako emanaldi bakoitzean, Txinako hiru ipuin klasiko kontatzen ditu Dizarrok eskuekin; antzezlanak ez du-eta, Negro aurkezlearen azalpenez gainera, beste berbarik. Ikusleak baina, ez du hitzen beharrik, samur ulertzen dira sukaldariaren, bizarra moztu nahi duen eta estralurtarra protagonista duen istorio bakoitza; horiek guztiak sand-art (harearekin egindako irudiak) eta txinatar-gerizpeen teknikarekin baliatuz. Ikusleen jarlekuen parean dagoen pantailan erakusten ditu maisuki Dizarrok eskuekin kontatutako istorioak aproposa den musika instrumentalaren laguntzarekin.
Antzezleek baina ikuslea ere protagonista bihurtzen dute, besteak beste, antzezlanaren hasieran banatzen dituzten kristal bariko betaurreko barregarri eta koloretsu batzuk janzteko gonbitea eginez.
Barrukoa ikusita baina, merezi du guardiaren kanpoaldean ere une batez geratzea eta lasai begiratzea atrezzo moduan jarritako garai bateko gramofono, argazki, erloju, maleta, kutxa edo beste hainbat tramankulu bitxiei.